نیمه شب آواره و بی حس و حال/در سرم سودای جامی بی زوال

پرسه ای آغاز کردیم در خیال/دل به یاد آورد ایام وصال

از جدایی یک دو سالی میگذشت/یک دو سال از عمر رفت و بر نگشت

دل بیاد آورد اول بار را/خاطرات اولین دیدار را

آن نظر بازی آن اسرار را/آن دو چشم مست آهو وار را

همچو رازی مبهم و سر بسته بود/چون من از تکرار او هم خسته بود

آمد و هم آشیان شد با من او/هم نشین و همزبان شد با من او

خسته جان بودم که جان شد با من او/ناتوان بود و توان شد با من او

دامنش شد خوابگاه خستگی/اینچنین آغاز شد دلبستگی

وای از آن شب زنده داری تا سحر/وای از آن عمری که با او شد به سر

مست او بودم ز دنیا بی خبر/دم به دم این عشق میشد بیشتر

آمد و در خلوتم دم ساز شد/گفتگو ها بین ما آغاز شد

گفتمش........

گفتمش در عشق پا برجاست دل/گر گشایی چشم دل، زیباست دل

گر تو زورق بان شوی دریاست دل/بی تو شام بی فرداست دل

دل ز عشق روی تو حیران شده/در پی عشق تو سرگردان شده

گفت.........

گفت در عشقت وفادارم بدان/من تو را بس دوست میدارم بدان

شوق وصلت را به سر دارم بدان/چون تویی مخمور، خمارم بدان

با تو شادی میشود غم های من/با تو زیبا میشود فردای من

گفتمش عشقت به دل افزون شده/دل ز جادوی رخت افسون شده

جز تو هر یادی به دل مدفون شده/عالم از زیباییت مجنون شده

بر لبم بگذاشت لب یعنی خموش...........

بر لبم بگذاشت لب یعنی خموش/طعم بوسه از سرم برد عقل و هوش

در سرم جز عشق او سوا نبود/بهر هیچکس جز او در این دل جا نبود

دیده جز بر روی او بینا نبود/همچون عشق من هیچ گل زیبا نبود

خوبی او شهره ی آفاق بود/در نکویی در نجابت طاق بود

روزگار...........

روزگار اما وفا با ما نداشت/طاقت خوشبختی ما را نداشت

 پیش پای عشق ما سنگی گذاشت/بی گمان از مرگ ما پروا نداشت

آخر این قصه هجران بود و بس/حسرت و رنج فراوان بود و بس

یار ما را از جدایی غم نبود/در غمش مجنون و عاشق کم نبود

بر سر پیمان خو محکم نبود/سهم من از عشق جز ماتم نبود

با من دیوانه پیمان ساده بست/ساده هم آن عهد و پیمان را شکست

بی خبر پیمان یاری را گسست/این خبر ناگاه پشتم را شکست

آن کبوتر عاقبت از بند رست/رفت و با دلدار دیگر عهد بست

با که گویم او که هم خون من است/خصم جان و تشنه ی خون من است

بخت بد بین وصل او قسمت نشد/این گدا مشمول آن رحمت نشد

آن طلا حاصل به این قیمت نشد

عاشقان را خوشدلی تقدیر نیست.......

عاشقان را خوشدلی تقدیر نیست/با چنین تقدیر بد تدبیر نیست

از غمش با دود و دم همدم شدم/باده نوش غصه ی او من شدم

مست و مخمور و خراب از غم شدم/ذره ذره آب گشتم، کم شدم

آخر آتش زد دل دیوانه را.......

آخر آتش زد دل دیوانه را/سوخت بی پروا پر پروانه را

عشق من......

عشق من از من گذشتی، خوش گذر/بعد از این حتی تو اسمم را نبر

خاطراتم را تو بیرون کن ز سر/دیشب از کف رفت، فردا را نگر

آخر این یکبار از من بشنو پند/بر من و بر روزگارم دل مبند

عاشقی را دیر فهمیدی چه سود؟/عشق دیرین گسسته تار و پود

گرچه آب رفته باز آید به رود/ماهی بیچاره اما مرده بود........

بعد از این هم آشیانت هر کس است.......

بعد از این هم آشیانت هر کس است/باش با او، یاد تو ما را بس است.....

خيلي وقته که نديدمت گلم، بي قرارم تا ببينمت گلم،
   تو سکوت پشت اين پنجره ها، موندگارم تا ببينمت گلم
      پيشکش نگاه تو قلب منه، ياد حرفهات منو آتيش مي زنه،
         همه هستيم به فداي تو گلم، با تو بودن تنها خواهش منه
 
                   کاشکي پرنده اي بودم، پر مي زدم رو بومتون،
                                                      شايد يه روز پنجره هارو واکني
                   آبم بدي دونم بدي، عشقو خودت يادم بدي
                                                     شايد يه روز اسم منو صدا کني

گريه هام مرهم درداي منه، بي صدا به عشق فرياد شدنه،
   اين پرنده اسير بي صدا، داره اسم تو رو فرياد مي زنه
      نفسهاي آخره آه اي خدا، دل من جون داره مي ده بي صدا،
         من مي خوام يه بار ديگه ببينمش، تا بپرسم که چرا رفته چرا؟

                       کاشکي پرنده اي بودم، پر مي زدم رو بومتون،
                                                      شايد يه روز پنجره هارو واکني
                       آبم بدي دونم بدي، عشقو خودت يادم بدي
                                                     شايد يه روز اسم منو صدا کني...

مسافرم... ميرم... تک و تنها... از مبدا يي که هيچ دلخوشي اي بهش ندارم... دليل موندن ندارم... راهي ميشم... يکه و تنها... به راهي که انگار تا بينهايت ادامه داره.... راهي که حالا تو خلوت من همرامه... يه عمره که ميخوام برم... ولي رفتم.... رفتم که خودمو بشناسم... توي اين بيابون.... نه يه همسفر... نه يه دوست... نه يه آبادي و واحه... فقط سراب .... سراب مقصد.... و سايه اي که خودشو روي زمين دنبالم ميکشه... اين روزا حتي سايه خودمم ازم فرار ميکنه... اينجا کسي صدامو نميشنفه.... منو نميبينه... بجز ريگ هاي داغ و آفتاب خورده.... بجز خار ها و ماسه هاي داغ و روون... حرفمو به سنگ هاي بيابون ميگم.... سنگ.... سنگ صبور.... توي اين راه که سالهاست دارم پياده طي ش ميکنم.... هر از مدتي يه رهگذر.... يه مسافر.... از راهي متفاوت.... با مقصدي متفاوت... با هدفي متفاوت... مياد و چند روزي همسفرم ميشه.... چند روز توي گرماي بيابون... زير آفتاب داغ.... اما سحر روز بعد که بيدار ميشم و بارم رو جمع ميکنم ميبينم که شبانه رفته.... رفته و هر چي ميخواسته ازم گرفته و با خودش برده.... باز من ميمومنم و جاده.... گم شدم.... راهو گم کردم.... کجاست اون بلدي که راه درستو نشونم بده؟ هرگز نديدمش....
باز يه مسافر ديگه.... شبا رو با اين ترس ميگذرونم که صبح مجبور باشم تنها راه رو ادامه بدم... ولي انگار به يه مقصد ميرفتيم.... اما جدا جدا.... با فاصله.... فاصله ي زياد.... فاصله اونقدر زياد شد که ديگه نه ديدمش  نه صداشو شنيدم..... نه صدامو شنيد....
مقصد نزديکه.... تا دير نشده بايد حرکت کنم.... تا شب دوباره نرسيده بايد برسم.... از تاريکي "امشب" ميترسم.... فقط امشب....

هيچ کس اشکي براي ما نريخت           هر که با ما بود از ما مي گريخت
چند روزي هست حالم ديدنيست          حال من از اين و آن پرسيدنيست
گاه بر روي زمين زل مي زنم                 گاه بر حافظ تفاءل مي زنم
 حافظ ديوانه فالم را گرفت                    يک غزل آمد که حالم را گرفت:
 ما زياران چشم ياري داشتيم               خود غلط بود آنچه مي پنداشتيم

مثل برگي خشک و تنها روي شاخه موندم اينجا، ميترسم...
توي چنگ وحشي باد، برم از خاطر و از ياد، بپوسم...
همه ي روز هاي من، قصه ي بودن من، توي آينه ي دلم...
مثل شب سياه و سرده....
مثل ابر ها رنگ درده....

تو شتاب لحظه ها من، با خودم يکه و تنهام، ميدونم...
تو سراب اين افق تا سفر نهايت اينجا، ميمونم...
همه ي روز هاي من، قصه ي بودن من، توي آينه ي دلم...
مثل شب سياه و سرده....
مثل ابر ها رنگ درده....

مثل يک غروب تنها، که ميشينه پشت ابر ها...
يه سکوت بي پناهم...
توي اين بيهودگي ها، لحظه ها رو ميشمارم...
انتظار هر نگاهم....

چقدر همه چيز عجيبه... چقدر همه چيز، درون همه چيز، ظاهر همه چيز و همه کس با باطنش فرق داره.... نشون ميده که نبايد به همه کس اعتماد کني.... خيلي دلم ميخواد ميتونستم اين جمله رو قبول کنم که: "همه آدم ها خوب هستن، مگر اينکه خلافش ثابت بشه". اگه يکي بهم بگه که اينو قبول ندارم، ممکنه از طرز تفکرش خوشم نياد، ولي در واقع خودم هم همينطورم. بايد اينطوري باشم. شايد تا چند سال پيش به اون جمله اعتقاد داشتم. ولي حالا ديگه نه. تو هم نداري. "نبايد" داشته باشي. کافيه يه نگاه به دور و برت بندازي. جاي دوري نيست. تو همين شهر چند ميليوني.... به آدم ها نگاه کن. حرفاشونو گوش کن. نميشه بهشون اعتماد کرد. هرکي باهات طرح دوستي ميريزه، بايد سعي کني اوني که پشت نقابه رو بشناسي، از رو ظاهر قضاوت نکني. همه يه جوري خودشونو لو ميدن. بعضيا در ظاهر يه دوستن. يه دوست خوب. ولي براي رسيدن به هدف خودشون، حاظرن غرور و شخصيتت رو خورد کنن. حاظرن نابودت کنن... زير پا لهت کنن تا به چيزي که ميخوان برسن. از تو بعنوان يه وسيله استفاده ميکنن. يه ابزار دست.... بايد احتياط کرد. نميگم همه اولش بد هستن، مگه اينکه خلافش ثابت بشه! نه... ميگم تا کسي رو نشناسم... تا چند بار باهاش صحبت نکنم و رابطه نداشته باشم هيچ نظري در موردش نميدم.... شايد اين درست نباشه، ولي سخت به کسي اعتماد ميکنم. ولي اگه بفهمم که باهام رو راسته... بفهمم دروغ نميگه... بفهمم برام ارزش قائله... هر کاري که بتونم براش انجام ميدم. براي دوستي و دوستام خيلي ارزش قائل ميشم. هر روز سعي ميکنم از حالشون با خبر بشم. حتي با يه اس ام اس... کارايي رو براشون ميکنم که هيچ وقت براي خودم نکردم. دوستات بالاخره يه روز بدردت ميخورن. يه روز که ديگه اميد به چيزي نداري، پيداشون ميشه و وقتي که اصلاً انتظارشو نداري به دادت ميرسن. فقط بايد تو هم براشون مهم باشي....
تمام دوستامو به ياد دارم. شايد يه روزي چهرشونو فراموش کنم. ولي اسمشون، خاطره هاشون و روزهايي که با هم گذرونديمو هيچ وقت فراموش نميکنم. هنوز دوستاي زمان بچگيو رو يادمه. اون موقع حتي مدرسه هم نميرفتم. دلم ميخواد بدونم کجا هستن و چيکار ميکنن.... به بعضيا خيلي وابسته ميشم. جدا شدن ازشون برام سخت ميشه.... ولي بايد قبول کرد.... بايد باور کني که جايي زندگي ميکني که هم زشتي وجود داره و هم زيبايي....

بروي ما نگاه خدا خنده ميزند
هرچند ره به ساحل لطفش نبرده ايم
زيرا چون زاهدان سيه کار خرقه پوش
پنهان ز ديدگان خدا، مي نخورده ايم...

چي بگم ابري و بارون نميشي
درد و مي فهمي و درمون نميشي
         خيلي وقته مي بينم زير آوار جنون
                   منو مي بيني و ويرون نميشي
                                                  دل ديوونه خرابم مي کني
                                                چرا مثل قديما خون نميشي
   سر به صحرا ميذاري
           منو تنها مي ذاري
                                                  لاله باغ کدوم گمشده اي؟
                                                چرا بين گلها پنهون نميشي
           
                                                چرا بين گلها پنهون نميشي...؟

 وقتي بارون ميزنه...
    شاخه هامو ميشکنه
                                 دل تنها چرا تو مثل گنجيشکها پريشون نميشي
                                            منو مي بيني و حيرون نميشي
چي بگم ابري و بارون نميشي
درد و مي فهمي و درمون نميشي
    

           چي بگم با کي بگم راز تو رو
                     داري آتيش ميگيري خون نميشي
من که هر شب تا سحر قصه ي عشقو تو گوشت مي خونم
واسم افسانه يي و افسون نميشي
                              تو بزرگي مثل دنياي خيال آدمها
                                                دل زخمي لاله ي دشت بلا...
نکنه غصه ي ليلي رو داري....
واسه اين قصه ها مجنون نميشي...

چي بگم ابري و بارون نميشي
       درد و مي فهمي و درمون نميشي
                        چي بگم ابري و بارون نميشي
                                درد و مي فهمي و درمون نميشي...

چی بگم....؟ با کی بگم...؟

خرابم، داغونم، افتضاح....
چند روزيه که حسابي قاطي کردم. حس ميکنم همه با هام مشکل دارن. همه بهم گير ميدن. خودمم همينطور شدم. بيخودي از همه چيز ايراد ميگيرم. نميدونم چمه. چي شد که اينطوري شدم. خسته ام. اصلاً انگار اينجا هيچکي حرفمو نميفهمه. نه حرف حساب سرشون ميشه نه منطق. مرغ يه پا داره. حرف حرف خودشونه. من هرچي ميخوام بگم... من جوونم... من خامم... من نميفهمم... هنوز برام زوده تا بفهمم... هنوز کم تجربه ام...
باشه.... هستم... ولي عقل دارم... شعور دارم... خوب و بد خودمو ميفهمم... دوست دارم خودم واسه خودم تصميم بگيرم. واسه الانم... واسه آيندم.... اضلاً ميخوام بيافتم تو چاه... زندگي خودمه... دلم ميخوام براي خودم زندگي کنم... دلم نميخواد کسي نگرانم باشه.... نميخوام کسي دلش واسم بسوزه... نميخوام نصيحت بشنفم... از بس که امر و نهيم کردن دارم ديوونه ميشم...
اين يکي يه چي ميگه... بعدي ميان يه چيز ديگه... اون مياد حرف قبليا رو نقض ميکنه.... همشونم ادعا ميکنن که سني ازشون گذشته و به اصطلاح چند تا پيرهن بيشتر از من پاره کردن... حرف هايي رو ميزنن که فقط از روي تعصبه... حرف هايي که خودشون حتي 1 دقيقه هم روش فکر نکردن... حرف هايي که از باباشون شنيدن...
همه چيز ديگه برام تکراري شده.... نه يه خبر تازه اي... نه يه اتفاق جديد.... نه يه تغيير و تحول.... همه چيز دچار تکرار و روزمرگي شده.... هر روزم مثل روز قبلم سپري ميشه... همين الان ميتونم بگم فردا چه کارايي ميکنم... کارايي که امروز کردم...
دور و برم و کسايي گرفتن، آدمايي که اصلاً مثل من نيستن... نميدونم اينا از کجا پيداشون شد تو زندگي من... طرز تفکرشون 180 درجه با من فرق داره.... اهدافمون تو همه ي موارد فرق داره.... اگه ميشد به عقب برگردم اصلاً با هيچکدومشون ارتباط برقرار نميکردم.... کاش يکي بود که ميفهميد دارم چي ميگم... کسي که به حرفام نخنده... کسي که در جواب حرفام، پيشنهاداي احمقانه نده... چرت و پرت تحويلم نده...
کله م پر فکراي جورواجوره.... از همه چيز... همه کس.... همه وقت.... اصلاً نميتونم فکرمو جم و جور کنم... نميتونم تمرکز کنم..... دنبال آرامشم... ولي پيداش نميکنم......
به موسيقي پناه ميبرم.....
اينطوري، هرچند براي يه مدت کوتاه، چيزي ندارم که بهش فکر کنم....

دلم واسه خودم تنگ شده....
دارم عوض ميشم... ولي اينو نميخوام.... ميخوام مثل قبل بشم....

توي تنهايي يک دشت بزرگ، که مثل غربت شب بي انتهاست،
يه درخت تن سياه سر بلند، آخرين درخت سبز سر پاست....
رو تنش زخمه، ولي زخم تبر، نه يه قلب تير خورده، نه يه عشق،
شاخه هاش پر از پر پرنده هاست.... کندوي پاک دخيله و طلسم...

چه پرنده ها که تو جاده ي کوچ، مهمون سفره ي سبز اون شدن،
چه مسافرا که زير چتر اون، به تن خستگيشون تبر زدن....

تا يه روز تو اومدي بي خستگي، با يه خورجين قديمي قشنگ،
با تو نه سبزه بود، نه آينه بود، نه آب، يه تبر بود با تو و اهرم سرد....

اون درخت سر بلند پر غرور، که سرش داره به خورشيد ميرسه، منم.... منم....
اون درخت تن سپرده به تبر، که واسه پرنده ها دلواپسه، منم.... منم....
من صداي سبز خاک سربي ام....
صدايي که توي بهت شب دشت نعره اي نيست ولي اوج يک صداست.....

رقص دست نرمت اي تبر بدست، با هجوم تبر گشنه و سخت،
آخرين تصوير تلخ بودنه، توي ذهن سبز آخرين درخت....

حالا تو شمارش ثانيه هام، کوبه هاي بي امون تبره،
تبري که دشمن هميشه ي اون درخت محکم و تناوره....

من به فکر خستگي هاي پر پرنده هام.... تو بزن... تبر بزن....
من به فکر غربت مسافرام..... آخرين ضربه رو محکم تر بزن.....

       آخرين ضربه رو محکم تر بزن....
                آخرين ضربه رو محکم تر بزن.......

دويديم و دويديم، هيچ جا رامون ندادن، گفتن که توی جاده، دونده ها زیادن
دويديم و دويديم، فايده نداشت دويدن، به همه چی رسيديم‏، به جز خود رسيدن
دويديم و دويديم، اسپند و دود نکردن، گفتن فقط زير لب، کاش برن و بر نگردن
چه روزای قشنگی، عشق رو نفس کشيديم، روی گلای قالی، با خنده دست کشيديم

روزهای روشن عشق، شب و ستاره کاشتيم، به جز تقدس نور، چيزی رو دوست نداشتيم
پاييزه عاشقيمون، غرق ترانه ها بود، هوای پاک و شرجيش، دور از بهانه ها بود
‏تو گرگ و ميش ترديد، گلايه رو نديدی، به خاطر رسيدن، دويديم و دويديم
دويديم و دويديم، سيبا رسيده بودن، سه فصل آزگار بود، همه دويده بودن

دويديم و دويديم، تا رسيديم به ديوار، اون ور ديوارم باز، خورديم به خط تکرار
دويديم و دويديم، قصه زندگی بود، که واسه اون دويدن، فقط ديوونگی بود
‏از کوچه های غربت، محو چشای گود شد، دست من و نگاهت، واسه سپيده پر شد
هر روز غروب که ميشد، وقت قرارمون بود‏، روزی که گل ميدادیم، فصل بهارمون بود

ثانيه ها گذشتن، ترانه ها چکيدن، اهالی روزگار، ديگه مارو نديدن
يه پرده حرير و، رو بختمون کشيديم، طبق يه سنت زرد، دويديم و دويديم.........

توی یك كوچه‌ی باریك، روی یه درخت بی‌جون
یه كلاغ دل شكسته، یه كلاغ پیر و خسته
تو صداش غم فراوون، تو چشاش ابر بهارون
سر یه شاخه نشسته
نه صدایی واسه آواز نه لبایی واسه خوندن
نه امیدی واسه پرواز نه خیالی واسه موندن
تا جوون بوده و بوده واسه یه قار قار ساده
همیشه آوار سنگ و لعنت آدما بوده

اون زمونها كه كوچیك بود یه كلاغ خشك و رنجور
می‌دونست كه آدما هم عاشق قناریها اند
سعی می‌كرد زیاد نخونه
توی عمر سوت و كورش عاشق هیچكی نمونه
آخه اون پرهاش سیاهه، صداش هم خیلی بیراهه
كسی هم اینجور تو دنیا نمیشه دوسش بداره
همیشه عاشق این بود یكی هم عاشق اون بود
ولی این خیال واهی توی رؤیاهای اون بود

تا كه یك روز یه پرستو با همه ناز و كرشمه
دل اونو اسیرش كرد ، شد تموم سرنوشتش
همه روزها به امیدش، به امید نازنینش پا می‌شد زندگی می‌كرد
واسه اون هر جور كه می‌بود آب و دون مهیا می‌كرد
چه قدر با یاد عشقش همه روز پرواز می‌كرد
با سر و سوسن و سنبل خودشو تن ناز می‌كرد
گل به سر می‌زد تو پرواز
نفسش رو چاق می‌كرد، ... واسه عشقش توی آواز
همه‌ی بهار اون سال كلاغه فكری نمی‌كرد
چه شبا گرسنه می‌خوابید، ... ولی بهش اثر نمی‌كرد
آخه اون كلی اسیر بود ، اسیر عشق پرستو
اسیر عشق عزیزش، عاشق دلبری اون

برگای زرد خزونی ، كم و كم آفتابی می‌شد
آسمون به رنگ تیره‌ ، ابر اون بارونی می‌شد
ولی باز كلاغ ساده به امید عشق نازش
روزها رو به یاد اون بود‌ ، شبها هم خیال خوابش
چه خبر از این خزون داشت ؟
پاییز بی‌برگ نامرد
كه كلاغ قصه‌ها رو اسیر تنهایی می‌كرد
این خزون همون خزون بود كه می‌تونست همه‌ی عمر
پرهای اونو ببنده
لباشو از شوق آواز ، ... كه تا آخر عمر درازش
دیگه هیچ روزی نخنده

اتفاقی كه نباید واسه قارقاری می‌افتاد‌ ،
افتاد و یه روز ابری ، پرستو حرف سفر زد
با همین اشاره‌ی اون كلاغه نفس نفس زد

یه روز صبح خزون بود، كلاغه یارش رو می‌خواست
رفت كه تا اونو ببینه ، آخه دلدارش رو می‌خواست
مثل هر روز بهاری واسه اون یه شاخه گل كند
گل سرخ رو رو سرش زد
تا واسه یارش بخونه
تا شاید عمری پرستو
پیش عاشقش بمونه
ولی اون روز توی لونه ، توی اون غربت خونه
نه پرستو بود نه حرفاش
فقط از اون همه یادش مونده بود یك سبد سبز ، با همه برگها و گلهاش
كلاغه باور نمی‌كرد، كه اونم گذاشته رفته
فكر نمی‌كرد كه پرستو با همه خاطره‌هاشون
توی اون هوای ابری واقعا رفته كه رفته

روزها می‌رفتند به سختی واسه اون زاغك تنها
كه هنوز رؤیاها می‌دید از پرستو توی شبها
از طلوع صبح زمستون ، توی اون سرمای لرزون
سرشو تو برفا می‌كرد ، تا نبینه سرنوشتش ، چشمای همیشه گریون

حالا هم بعد یه چند سال
كه بهارا دونه دونه
می‌آن و خزونی می‌شن هنوزم با یاد اونه
روی یه شاخه‌ی تنها ، یه كلاغ پیر و خسته ، یه كلاغ دل شكسته
واسه اون آواز می‌خونه
می‌دونه حالا پرستو با یكی بهتر از اونه
كلاغه فكری نداره
از زمونه غم نداره
نمی‌گه پرهام سیاهه ، نمی‌گه صدام بیراهه
نمی‌گه غم تو وجودم زده عمری آشیانه
توی یه كوچه‌ی تاریك ، روی یه درخت بی‌جون ، با خودش آواز می‌خونه
می‌گه اینها واسه‌ی من حاصل عشق دروغه ...
آخه كی تا آخر عمر
عاشق كلاغ می‌مونه ؟

شبا چطوری میخوابی؟ کتاب و مجله میخونی؟ تلوزیون میبینی؟ یا به چیزی که دوست داری فکر میکنی، تا آروم آروم خوابت ببره؟
من عادت کردم قبل از خواب به موسیقی گوش میکنم.... موسیقی جزء جدا نشدنی زندگیمه.... همیشه قبل از خواب 1 ساعتی آهنگ گوش میکنم..... فرقی نمیکنه چه آهنگی باشه.... چه سبکی.... یا به چه زبونی باشه.... فقط باید هدفون هام تو گوشم باشه و بهش گوش کنم.... حسابی آرومم میکنه.... فکرمو از همه جا جدا میکنه و با خودش میبره.... فکر و رویا.... فکر های جور واجور... از همه چیز .... همه کس.... همه جا..... همه وقت....
این فکرا منو کجا ها که نمیبرن..... به گذشته ام..... به امروزم..... به فردام.... به فردا های دیگه.....
بعضی وقت ها به گذشته فکر میکنم..... دوست ندارم.... اما دست خودم نیست.... وقتی فکرش میاد تو سرم نمیتونم دیگه بهش فکر نکنم..... ادامه میدم.... تا جایی که خوابم ببره.... به سالهایی که گذشت.... سالهای خوب و بد.... روز های خوب و بد.... تابستونای گرم و زمستونای سرد.... به سالهایی نو جوونیم.... سالهایی که میشه گفت بهترین خاطره هامو تشکیل میدن.... روز هایی که با دوستام بودم.... هممون هم سن و سال بودیم.... چقدر پر انرژی بودیم.... چه روزای خوبی بود.... چقدر تو مدرسه سر به سر مدیر، ناظم و معلم میذاشتیم.... چقدر خوش بودیم.... چقدر شاداب و سر حال بودیم.... چقدر تو راه مدرسه میگفتیم و میخندیدیم.... چقدر تابستونا با دوستام توی گوچه گل کوچیک بازی کردیم.... چقدر دوچرخه سواری میکردیم.... بعضی وقت ها از پل معالی آباد، اول چمران، رو تا خود دروازه قرآن رکاب میزدیم..... به نظرم بیشتر از 25 – 30 کیلومتر میشد..... ساعت 5 حرکت میکردیم و 12 ظهر، خرد و خسته میرسیدیم خونه..... چقد خوش میگذشت.... چقدر به بهونه ی درس خوندم رفتم خونه دوست هام و فوتبال دستی بازی کردیم..... سر و کله ی باباش که پیدا میشد میپریدیم تو اتاق سر کتاب و دفترا..... یادش بخیر.....
حالا دیگه هر کدوم از اون دوست ها یه جای این دنیا افتادن..... هممون سر یه کلاس مینشستیما! حالا سالهاست که ازشون خبر ندارم.....
الان دیگه وقت اون کارا رو ندارم.... گیر درس و دانشگاه افتادم.... این تابستون آخرین تابستونی بود که میتونستم فکرمو آزاد نگه دارم... میتونستم آزاد باشم.... این آخرین تابستونه.... دقیقا تا 17 روز دیگه میرم تو 22 سال.... تا 17 روز دیگه..... 22 سال از 24 شهریور 1365 میگذره.... من 22 سال زندگی کردم......
دیگه از این به بعد باید به فکر آیندم باشم.... باید راهمو انتخاب کنم.....
دلم نمیخواد به گذشته فکر کنم..... چون بجز حسرت روز های خوب و پشیمونی.... غصه ی روز های بد، فایده ای نداره....
به امروزم فکر میکنم..... دیشب چه شب خوبی بود.... بعد از مدتها یه شب خوبو گذروندم..... حالا دیگه فکر میکنم اونم با منه.... امیدوارم اینطور باشه..... فکر میکنم میتونم بهش نزدیکتر بشم.... با اینکه شب قبلش فقط 2 ساعت خوابیدم.... با اینکه تا 12 شب بیرون بودم.... ولی اصلاً احساس خستگی نمکیردم.... چون با اون بودم....... کاش روزای خوبم ادامه داشته باشه..... دلم نمیخواست دیشب تموم بشه.... تا نزدیکای صبح بیدار بودم.... بدار بودم و به میسیقی گوش میکردم...... به شبی که گذشت فکر میکردم..... کاش همه ی شب ها مثل دیشب باشه.... کاش بازم حس دیشم تو من ایجاد بشه.....
دلم میخواد شب بشه...... دلم میخواد بخوابم...... دلم میخواد بازم به اون فکر کنم.... به روزهای خوبی که با هم داشتیم.... به روز های خوبی که پیش رومونه.....من و اون.....

***
امروز نیمه ی شعبانه. روز تولد مهدی (عج).... عید نیمه ی شعبان رو به همتون تبریک میگم...... پیروز و پایدار باشید.....

قلب تو دیوونه بودش، که تو تاریکی میموندش، داشت میخوند از قصه ی من، گم شده تو تار و پودش

میشینه یه کنج تاریک،  فکر های سیاه باریک،  میرن و میان میدونم، یه روزی بی من میمونن

تو به من گفتی میمونی، چی شد امشب تو میری؟ تو به من قول داده بودی، که دستامو بگیری...

این دفعه این قلب من بود که دیگه دیوونه نیستش، میخواد امشب باز بپوشه لباس سیاه زشتش

ولی انگار یه بهوونه، نمیذاره اون بمونه، اون کسی بود که میگفتش، تا آخر باهام میمونه...

تو به من گفتی میمونی، چی شد امشب تو میری؟ تو به من قول داده بودی.....

دیدی موندم تو اسیری؟

سایه تردید داره باز هم، که شاید باز هم ببیازم، اگه تو قول بدی باشی، با همه بدیت میسازم

این دفعه این تو وجودم، داره پرسه میزنه باز، به خدا قسم که این بار، این منم که میشو آغاز

تو تموم لحظه هامی، تو خود خورشید و ماهی، با تموم حس میمونم، اگه تو بخوای، نخواهی...

منم و یه راه دوری، میرم اونو با صبوری، توی خاطرات من بود، که میمونی یا نمونی

من دیگه توی نگاهت، رنگ خورشید و نمیبینم، تو ماه و خورشید من باش، تا دوباره جون بگیرم...

خندیدم و قلم براشتم

به یادگار بر روی ستون سنگی نوشتم....

موسم اندوه که فرا میرسد، ماه را نگاه کنید...

و همانجا نشستم و یک دل سیر دیدمش.... دیدمش....

        دیدمش....

حالا دیگه خیلی خوب میدونم که ماه... همون ماه روشن و زیبا.... واسه بردن دل ماست، که خالی کنج لبش نهاده....

                         ای ماه.... ماه.... برو.... برو.... که من یه ماه قشنگ تر دارم....

                  امشب برو....

                                          برو....